یادت می اید؟

مرا یادت می اید که روزی پشت پنجره خیس و معصوم چشمهایت ماوا گرفتم؟

یادت می اید که هیچگاه درهای ان پنجره را باز نکردی و حسرت گرمای دستانت بر دلم ماند؟

روزها از ان زمان میگذرد و من همچنان پشت پنچره قلب تو چشم به راه امدنت هستم

تا یکبار دیگر

فقط یکبار دیگر به من لبخندی از سر محبت بزنی؟

بوی علف های سبز شده زیر پاهایم را متوجه میشوی؟کم کم دارند هرز میشوند.

خوشه موهایم که روزی رنگ گندم داشتند کم کم به سپیدی گراییده اند....

یادت می اید که چقدر مشتاق تو بودم و شور زندگی داشتم؟

اخر ای بی رحم کم کم نفت چراغ عمرم رو به اتمام است

پس چرا نمی ایی؟؟؟...

شاید تو به یاد نمی اوری روزهایی را که من فقط عاشقانه از پشت دیوار شیشه ای اتاقت به تو مینگریستم...

شاید تو شب هایی را به یاد نیاوری که من از پشت همان دیوار شیشه ای لالایی های عاشقانه را زیر لب برایت زمزمه میکردم و نسیم نگاهم ان ها را به گوش تو می رساند و تو ان شب ها را تا صبح راحت میخوابیدی بی من اما کنار من....

روزهایی را که چشم هایم به عقربه های ساعت خیره میماند و انتظار میکشید

و نم نم اشک روی گونه هایم سرسره بازی میکرد...

و همین که تو از راه می امدی

دوباره همه چیز تازه بود..

اما تو حتی متوجه دست های یخ کرده و صورت رنگ پریده من نمیشدی....

الان چند سال است که منتظر امدنت هستم...

شاید راه را عوضی میروم اخر من دیگر باید منتظر مرگم باشم و کوله بار سفری ابدی  را ببندم....

اما

تو خوب میدانی که من دیوانه ام...دیوانه تو...دیوانه نامهربانی های تو...دیوانه انتظار امدنت...دیوانه درد دوری تو...

تو هرچه نا مهربان تر شوی مرا بیشتر دیوانه میکنی و عاشق تر به خود...

بیا...

دیگر نمیخواهم تو حتی لحظه ای را کنار من بکشی و از سر ناچاری و زور تحملم کنی...

فقط یکبار دیگر عاشق به خانه دلم بیا...

مهم نیست که عشق تو ناشی از چیست یا متعلق به کیست...فقط بیا...

میخواهم پیراهن تازگی و طراوت عشق را برای بار اخر بر تنت ببینم

و ارام بمیرم....

میخواهم بار دیگر

تو را در فضای خانه بو بکشم....

فقط بیا...